Reconciliación

Tentei esta fin de semán reconciliarme con todo. Conmigo, coa natureza, coa vida.... Busquei entre a soidade das fragas e a lama algo de calma. Recorrín coas cadelas as corredoiras da aldea. As máis afastadas, case intransitables, lonxe das pistas da concentración parcelaria. Rubin por balados e debrocei leiras ermas cheas de queirugas amarelas.
E alí, arrodeado de castiñeiros e cos pes humedecidos: ¡Qué fermoso foi ouvir o zunido do mobil coa túa mensaxe reclamándome para o puto asfalto da cidade¡.