Vic Muniz

Coma el, cerca de Boimorto había un tipo que decia esculpi-la terra. Falamos de Arte durante un par de horas nunha noite etílica ata que me confesou que ó que se dedicaba él realmente era a traballar cunha escavadora.

Coma él, hoxe fago un autorretrato co mellor de cada un dos que me rodea. Chámase optimismo i é de color amarelo cítrico. Póñome os ollos vermellos de flash e finxo ter a mirada perdida. A imposibilidade de naufragar en terra firme é máis que un consuelo cando se quere ser feliz. As mortes que me ameazan terán que loitar a partires de agora tamén coa intención que advirto na presión do dedo no obturador. Incluo no "Ha-ver", como maquillaxe orgánico nas miñas pálpebras, as folerpas de telepatía que me acariñaron onte.

No "de-ver" , sempre, a visión das vacas nas camposas patricias; Afumegando polo alento as humidades que lle medran desde a herva.