POR FIN¡

Agora o vexo nidiamente. Tiveron que pasar tantos anos...

Agora que na casa Encendida de Madrid fan unha retrospectiva (2000 polaroids seleccionadas por él mesmo durante máis de un ano entre cerca de 10.000) asómase ó televexo y é el pero non é el (Ramiro de Muiña dixit). É Dylan. Joder, é cagadiño. Por fin Ivan traschutado, postmetadonizado , nos revela a súa personalidade real. Medra en min un desexo fervente de ser o seguinte trasmutado. Móstrame o camiño. Apáreceme nun soño no meu cuarto e convénceme (agora que o alcool volta a facer estragos en mín) de que somos tres a deixarnos o bijotiño insolente. Indícame a alquimia a seguir. A corredoira descendente cara o abismo. Sofrer , xúrocho, xa sufro dabondo.

(Vou a mercar , en calqueira caso, unhas jafas como as tuas)