increibel

Foi comenza-la miña primaveira e apareceu ela. Unha muller con sombreiro. Non podia ser doutro xeito. Ainda teimo a lamber no teclado restos do meu ollar derretido. Esto funciona. Estou tan nervioso que non sei que pedir. Atráncome . Non sei porque agora mesmo me ven á cabeza o poeta tolo de Mondragon (¿segue en Mondragon?). Vénseme a imaxen que narra del un escritor morto e na que lle fai unha palla a un colega de manicomio. Coa esquerda.
Pero ¿Qúe coño ten que ver eso coa muller do sombreiro, coa miña estrenada primaveira, coa intención de afastarme da tristura...?. ¿Estarei toleando?. ¿Estarei tolo xa?.

Dentro de tres días fará moitos anos que coñecin a unha muller con sombreiro. Tocaba Baldo Martinez no modus e tamén facia sol. Era Mercores de cinza e o Domingo anterior , na festa do queixo en Arzua Os GNR xogaranse o pelexo na brinacdeira dun striptease cunha bandeira galega enriba do palco. ¿Lembras?. Aquela noite fixerasme unha palla coa esquerda (eras zurda contrariada). A mañan segeuinte almorzamos no Venecia do pai do escritor . Forase a luz e almorzamos con velas...(Continuara) (Ou non).